Święta. Grudzień 2019.

-
Nie wiem już jak to jest i czemu tak się dzieje ale ja mam serdecznie dość świat. Nie robiłabym nic i zupełnie nie zajmowałabym się świętami, gdyby nie fakt że mam dziecko i chcę przekazać mu swoje nabyte i piękne zarazem wartości (cofając się do wspomnień a może swoich wyobrażeń świąt). Pamiętam że święta były czasem wyjątkowym. Widzę ogromną choinkę do sufitu z masą kolorowych bombek, lampek i anielskim włosem. Pamiętam zapach pomarańczy i czekolady. Pamiętam miłą atmosferę w tym dniu, serdeczną, ciepłą i życzliwą. I nie widzę tego jako coś sztucznego, coś złego i fałszywego. Nie nie mam takich wspomnień. To był wyjątkowy dzień. Dzień w którym drobiazgi przestają mieć znaczenie. W tym dniu zapominamy o urazach i cieszymy się swoją obecnością. Nie istnieje nic poza tym dniem. Czas przeszły znikł a przyszłości niema. Wszyscy jesteśmy tu i teraz, bez wad i bez skazy. Po prostu jesteśmy- rodzinnie, razem. Moja babcia była piękną, skromną ale zadbaną (pachnącą kremem Nivea i mydłem z kokiem na głowie i masą wsuwek wplecionych we włosy). Piszę o babci, bo to głównie ona jest związana z ciepłą wizją wspomnień świąt. To ona tak dbała o klimat, jadłospis, tradycję, prezenty i wszystko inne w tym czasie. To jej starania i jej praca były największym wkładem w moje odczucia i wspomnienia. Babcia była tradycjonalistką. Każde święta u niej były podobne, powtarzalne i niczym prawie nie różniące się od poprzednich. Prezenty były skromne a choinka od lat ta sama. Ale to akurat było piękne. A wizyta u niej była wyjątkowa. Ten czas był wyjątkowy. Zapachy, smaczności i świecidełka. Nie będę ściemniać że nie było też nudnawo. Dorośli potrafią zatruć życie dzieciom swoimi nudnymi konwersacjami z innymi dorosłymi i nieustannym upominaniem dzieci o przykładne zachowanie.
         Moje dzieciństwo, nie było usłane różami. Bardziej bolesne niż szczęśliwe. Nie raz doświadczyłam głodu, smrodu i ubustwa. No cóż, ale to może właśnie tak miało w moim życiu być, żeby póżniej potrafić docenić smak dobrobytu. Zazwyczaj to właśnie dzięki babci mogliśmy zaznać trochę rozkoszy dla naszych spragnionych podniebień.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

-
  Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić. Odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić. i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego. Pozwól mi co dzień żyć tylko jednym dniem i czerpać radość z chwili, która trwa; i w trudnych doświadczeniach losu ujrzeć drogę wiodącą do spokoju; i przyjąć – jak Ty to uczyniłeś – ten grzeszny świat takim, Jakim on naprawdę jest, a nie takim jak ja chciałbym go widzieć; i ufać, że jeśli posłusznie poddam się Twojej woli, to wszystko będzie jak należy. Tak bym w tym życiu osiągnął umiarkowane szczęście, w życiu przyszłym, u twego boku, na wieki posiadła szczęśliwość nieskończoną. Marek Aurelisz
Czytaj więcej

Za co dziś jestem wdzięczna.

-
 Nie jest mi łatwo w moim świecie ciągłych problemów i zmagań skierować uwagę na to, co dobre w moim życiu. Jednak ciągle szukam światła. Świadomie wybieram drogę w jego kierunku:  -odsłaniam okna - nie kupuję ciemnych ubrań i staram się ich nie nosić -modlę się kiedy mroczne myśli przysłaniają mi rzeczywistość -dbam o dobry sen -unikam alkoholu -staram się zdrowo i systematycznie odżywiać i piję dużo płynów -szukam pomocy jak sama sobie nie radzę -dbam o natlenienie organizmu -chodzę na spacery -oglądam komedie -słucham muzyki -uczę się wybaczać sobie -używam zapachów które mi się podobają -jem banany i twarogi -mam w domu 2 króliki -piję kawę taką jaką lubię -rozpieszczam się czasem smacznym ciastem i czekoladą -szukam miejsc do przebywania bliżej natury -i dużo więcej....... Za co jestem dziś dziś wdzięczna: -za życie swoje, bliskich i otaczających mnie ludzi -za nogi, które zabrały mnie dziś na spacer -za świeże, pachnące powietrze -za węch, że mogłam je poczuć -za wzrok d...
Czytaj więcej

Moja poezja. Po rozstaniu.

-
Obraz
 Dzień dobry, witam i o humor pytam. Biedny ten słowik co w okno leci śliczne wierszyki, lecz raczej dla dzieci. Zuzia bardzo jest zadowolona a ja jestem szczęśliwa, gdy cieszy się ona. Za Twoją poezję pięknie dziękujemy Wspomnimy ją na pewno, gdy daleko będziemy. Ja kocham poezję, lecz co mi po niej pokaż mi coś więcej, przekonaj mnie do niej. Nie wiersze, nie słowa, nie kwiaty a czyny to co szczere, prawdziwe w życiu cenimy. Nie chcę tego, co już znam co miałam już kiedyś i na co dzień mam. Po co mi wierszyki, których całe tony wysłać możesz innej i będziesz spełniony. Za duża ja bella jestem na te chwyty mi to nie wystarcza, bo dla mnie to mity. Skup się na rzeczach dla mnie najważniejszych nie chcę mówić brzydko, nieco poważniejszych. Przekonaj mnie do siebie, pozwól mi zaufać a nuty poezji póżniej będziesz szukać. Bo w tej chwili dla mnie jest bez znaczenia poezja w której sensu oraz prawdy niema. Bardzo Ci dziękuję za te piękne słowa doceniam i chwalę, lecz zacznij od nowa. N...
Czytaj więcej