Nowy początek.

-
 GODZ.6.30
Myję sobie zęby opierając się o blat szafki przy zlewie. Bolą mnie nogi, plecy i ręce. Wszystko mnie boli. Cholera!!! Co mam zrobić ze swoim życiem?! Jak długo bujać się będę w sytuacji w której się znajduję. Kurczę, może w domu będę robiła stroiki i bukiety na zamówienie? Hmmm... może dostawca będzie dowoził mi kwiaty do domu. Jak będę pracowała w domu, to można by wtedy uniknąć stresu przy klientach i szefostwa, a moje prace byłyby bardziej nasycone pięknem. Nie! To durny pomysł. Konkurencja. Co kilka kroków kwiaciarnia w mieście. W internecie na masę ogłoszeń "florystów samouków" (coś jak ja). Do dupy z tym! Niema szans przebić się na rynku. Musiałabym zabłysnąć czymś wyjątkowym. Czymś takim, czego jeszcze nie było. Perfecto, cudo, original. No ale, może gdybym posiedziała nad tym w spokoju w domu, bez presji spojrzeń krytycznych z natury ludzi, to mogłoby to być całkiem realne. Potrafię robić rzeczy piękne jak jestem sama ze sobą. Nikt mnie nie rozlicza z czasu i wydajności. Nikt nie ględzi nad głową i nie krytykuje. Jedynym krytykiem samej siebie mogę być ja sama. Nikt mnie nie ośmiesza i nie porównuje moich zdolności ze zdolnościami innych bardziej doświadczonych florystek. Jestem panią sytuacji. Panią samej siebie. Lubię zatracić się całkowicie w swojej twórczości. Nie docierają do mnie wtedy żadne sygnały ze świata zewnętrznego. Mało tego, lepiej dla świata żeby nie docierały. Tak więc, zamykam się wtedy w swoim świecie, ze swoim dziełem, wizją i pomysłami. Przebieram, wybieram, dopasowuję, przykładam, układam, a przy tym wszystkim znikam. Potrafię tak godzinami, dopracowując do perfekcji każdy szczegół. Wszystko musi mi grać. Całość musi być zsynchronizowana. No ale dobra, wróćmy do moich poprzednich rozważań. Kurczę, a może napiszę książkę? Napiszę o swoim życiu. Tak po prostu, nie przebierając zbytnio w słowach. Prosta treść, proste słowa. Czemu by nie? Zawsze miałam takie małe, ciche pragnienie żeby to zrobić. Wielkie zarazem i głośne, w momencie roztrząsania tematu w myślach. Napiszę, a co mi tam. Od 15-go roku życia pisałam pamiętniki. Przelewałam na papier swoje myśli, emocje, doświadczenia - swoje całe zasrane problemami życie. Były tam też i wesołe historie, nie powiem, ale z reguły kończyły się jakąś porażką, traumą i cierpieniem. Momenty wzniosłe, piękne i cudowne, a zarazem chwile ulotne proszące się o zapomnienie żeby lżej było brnąć przez życie dalej.

Vixen

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

-
  Boże, użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym, czego nie mogę zmienić. Odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić. i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego. Pozwól mi co dzień żyć tylko jednym dniem i czerpać radość z chwili, która trwa; i w trudnych doświadczeniach losu ujrzeć drogę wiodącą do spokoju; i przyjąć – jak Ty to uczyniłeś – ten grzeszny świat takim, Jakim on naprawdę jest, a nie takim jak ja chciałbym go widzieć; i ufać, że jeśli posłusznie poddam się Twojej woli, to wszystko będzie jak należy. Tak bym w tym życiu osiągnął umiarkowane szczęście, w życiu przyszłym, u twego boku, na wieki posiadła szczęśliwość nieskończoną. Marek Aurelisz
Czytaj więcej

Za co dziś jestem wdzięczna.

-
 Nie jest mi łatwo w moim świecie ciągłych problemów i zmagań skierować uwagę na to, co dobre w moim życiu. Jednak ciągle szukam światła. Świadomie wybieram drogę w jego kierunku:  -odsłaniam okna - nie kupuję ciemnych ubrań i staram się ich nie nosić -modlę się kiedy mroczne myśli przysłaniają mi rzeczywistość -dbam o dobry sen -unikam alkoholu -staram się zdrowo i systematycznie odżywiać i piję dużo płynów -szukam pomocy jak sama sobie nie radzę -dbam o natlenienie organizmu -chodzę na spacery -oglądam komedie -słucham muzyki -uczę się wybaczać sobie -używam zapachów które mi się podobają -jem banany i twarogi -mam w domu 2 króliki -piję kawę taką jaką lubię -rozpieszczam się czasem smacznym ciastem i czekoladą -szukam miejsc do przebywania bliżej natury -i dużo więcej....... Za co jestem dziś dziś wdzięczna: -za życie swoje, bliskich i otaczających mnie ludzi -za nogi, które zabrały mnie dziś na spacer -za świeże, pachnące powietrze -za węch, że mogłam je poczuć -za wzrok d...
Czytaj więcej

Moja poezja. Po rozstaniu.

-
Obraz
 Dzień dobry, witam i o humor pytam. Biedny ten słowik co w okno leci śliczne wierszyki, lecz raczej dla dzieci. Zuzia bardzo jest zadowolona a ja jestem szczęśliwa, gdy cieszy się ona. Za Twoją poezję pięknie dziękujemy Wspomnimy ją na pewno, gdy daleko będziemy. Ja kocham poezję, lecz co mi po niej pokaż mi coś więcej, przekonaj mnie do niej. Nie wiersze, nie słowa, nie kwiaty a czyny to co szczere, prawdziwe w życiu cenimy. Nie chcę tego, co już znam co miałam już kiedyś i na co dzień mam. Po co mi wierszyki, których całe tony wysłać możesz innej i będziesz spełniony. Za duża ja bella jestem na te chwyty mi to nie wystarcza, bo dla mnie to mity. Skup się na rzeczach dla mnie najważniejszych nie chcę mówić brzydko, nieco poważniejszych. Przekonaj mnie do siebie, pozwól mi zaufać a nuty poezji póżniej będziesz szukać. Bo w tej chwili dla mnie jest bez znaczenia poezja w której sensu oraz prawdy niema. Bardzo Ci dziękuję za te piękne słowa doceniam i chwalę, lecz zacznij od nowa. N...
Czytaj więcej